گروه فرهنگی «سراج24»- مرتضی اسماعیل دوست: چندی پیش در هفته حقوق بشر آمریکایی به دست های خونین غربی ها در وقوع اتفاقاتی غیرانسانی پرداختیم و به استناد جنایاتی حک شده در تاریخ به ژست فریبنده غرب در الصاق عنوان بشر دوستی به جامه ننگین خود توجه نمودیم و حال در روزهایی که خبر اعتراضات مردمان تیره پوست آمریکایی در 18 شهر آمریکا نسبت به مرگ 2 سیاهپوست بیگناه توسط پلیس سفیدپوست آمریکایی در صدر رسانه های جهانی قرار گرفته و موجب خشم عمومی مردمِ در اقلیت مانده این کشور شده است، یک بار دیگر شوخی مضحکانه غربی ها در اتخاذ عنوان حقوق بشر مورد توجه قرار می گیرد.
در روزهای اخیر قیام مردمان تیره پوستِ در جست و جوی حقیقت، دامن پلیس آمریکا را گرفته و دولت آمریکا هم رویه همیشگی کشتار مردمان بیگناه را در پیش گرفته است و این است وضعیت کشوری که خود را مهد آزادی و امنیت در جهان پنداشته و دست مداخله گرایانه اش همیشه گریبان تنفس کشورهای دیگر را گرفته است! در این میان نقش هنر و رسانه به عنوان بازتاب دهنده واقعیات جهان دیروز و امروز بیشتر نمایان می شود تا در برابر هجمه رسانه های پروپاگاندا و در برابر محافظه کاری رسانه تصویری قدرتمندی چون «هالیوود» دست به افشاگری بزند و با وجود رویه ای خنثی شده توسط حاکمیت غرب نسبت به عمق فجایع ضد حقوق بشری دولت آمریکا، به سمت رسیدن به جهانی واقع گرایانه باشد.
از این رو حضور سال گذشته «کوئنتین تارانتینو» و «اسپایک لی» در تظاهرات سال گذشته و تجمع اعتراض آمیز «اسنوپ داگ» و «جیسون ترل تیلور» ملقب به «گیم»؛ خوانندگان سیه چرده آمریکایی در محکومیت کشتار بیرحمانه سیاهپوستان در باتون روژ و مینه سوتا، راهی برای برون رفت از حصار رسانه هایی سیاست زده از جنس هالیوود و رسانه هایی وابسته به اندیشه های کاخ سفید است.
وقتی این سال ها جنایات بشری آمریکایی ها علیه مظلومان سیاهپوست را در شهرهایی مانند بالتیمور و فرگوسن مرور می کنیم که ادامه ای از جنایاتی چندین ساله از تاریخ برده داری در این کشور است، به جایگاه سینما در نمایش چنین رخدادهایی نظر می دوزیم؛ آثاری که در برابر عمق اتفاقات رخ داده نتوانسته همگام با خون های ریخته سیاهان حرکت کند. هر چند در این سال های بسیار آثاری در جهت نمایان سازی نگاه نژاد پرستانه آمریکایی ها تولید شده اما به شکلی مزورانه سعی داشته ضمن ارائه تصویری مبهم از رخدادهای بسیار تاریخی در نهایت به شکلی جمع بندی شده، داستان ها را به شکلی پایان دادند که دست های غرق در خون آمریکایی ها حتی به تطهیر کشیده شود!
برای نمونه در فیلم «12 سال بردگی » ساخته استیو مک کوئین، سرنوشت شوم مرد تیره پوستی با نام سالومون نورتاپ که از قرن نوزدهم میلادی در تیررس ظلم هایی بسیار از تاریخ برده داری قرار گرفته بود، در نهایت توسط سفیدپوستی خُیر از جهان غرب باز شده و منجر به آزادی می شود! که همین رویه مسالمت آمیز سینمای هالیوود با اتفاقات دردناک تاریخی منجر به کسب جایزه اسکار برای فیلم فوق شد.
از طرفی اگر سری به آمار و اطلاعات سینمای جهان بزنیم، خواهیم دید که در برابر انواع ارادت ورزی هالیوود به اتفاقات و رخدادهایی بی بهره از اهمیت و حتی گستاخ آمیز مانند همجنس گرایی و ساخت انواع فیلم ها درباره هولوکاست، مسائلی مهم در تاریخ مانند تبعیض نژادی یا جایگاهی در میان موضوعات مورد پرداخت توسط سازندگان نداشته یا در صورت رجوع دچار سانسوری ظریف و درونی شده است. در همین راستا استیو مک کوئین، کارگردان سیاهپوست سینما لب به انتقاد گشوده و عنوان می دارد:«جنگ جهانی دوم 5 سال طول کشید و صدها و هزاران فیلم درباره هولوکاست و جنگ جهانی دوم ساخته شد. معضل برده داری 400 سال به طول انجامید و تنها کمتر از 20 فیلم سینمایی درباره این موضوع ساخته شده است. باید این خلا را اصلاح و جبران کرد و نگاه دوباره ای به این نقطه تاریخی انداخت.»
جدا از غفلت های صورت یافته در بدنه سینمای جهان، در تولید آثاری مستند و جست و جو گرایانه درباره واکاوی نقض حقوق بشر و تبعیض نژادی و تاریخ برده داری نیز محدودیت های بسیاری بوده است. برای نمونه ای از گونه سینمای مستند می توان به مستند «براندازان برده داری آمریکا» در خارج از کشور و مستند «لیورپول» در ایران اشاره کرد.
این در حالی است که در این سال های اخیر مرزبندی های نژادی، جنسی و رنگ پوست چنان تشدید شده که حتی در میان کاندیدای جایزه اسکار نیز چهره سینمایی تیره پوستی وجود ندارد که همین مساله بحث تحریم اسکار را به شکلی عمیق در سال گذشته مطرح کرد و موجب اعتراض کریس راک، مجری سیاه پوست مراسم اسکار 2016 شد. از طرفی ردپای نگره دولتمردان آمریکا در بحث طبقه بندی افراد جامعه به دسته برتر سفید و جامعه بیهوده سیاه! همچنان ادامه داشته و از سویی هالیوود در ادمه روند سیاست پیشه خود در صدد نمایاندن رنگ خونین کشتارها به صلحی سپید در سینما است و از این رو وظیفه فیلمسازان و فعالان دغدغه مند حوزه های هنری جهت پوشش این ظلم تاریخی در فرم های متفاوت هنر بسیار احساس می شود.
